Jak wygląda zabieg ? Przejście przedniego dostępu do biodra przebiega 2/3 powyżej krętarza większego i 1/3 poniżej kolca biodrowego na długości 6-8 cm. Po nacięciu skóry i tkanki tłuszczowej lokalizowana jest powięź mięśnia napinacza powięzi szerokiej, która następnie także jest nacinana.

Niezależnie, czy jeździsz na nartach lub uprawiasz inną dyscyplinę sportową, prowadzisz bardzo aktywne życie, czy jedynie chodzisz na zakupy, możesz doznać urazu jednej z kończyn. Czasem kończy się to jedynie skręceniem stawów, zwichnięciem lub stłuczeniem, a innym razem dochodzi do złamania kości. W zależności od tego, w jakich okolicznościach doszło do urazu i jak bardzo jest on poważny, lekarz może zdecydować o zabezpieczeniu nogi na czas powrotu do domu lub jako ochronę przed poważniejszym urazem. Choć unieruchomienie gipsowe w przypadku urazów ortopedycznych to wciąż stosowane rozwiązanie, to coraz częściej wypierane jest przez inne, zwykle korzystniejsze rozwiązania. Warto wiedzieć, jakie mogą być skutki długotrwałego unieruchomienia kończyny w gipsie i kiedy możesz odmówić jego założenia na rzecz ortezy. Unieruchomienie gipsowe — wady i zalety Bez względu na ograniczenia, które użycie gipsu niesie w trakcie unieruchomienia, jak i po zdjęciu opatrunku, nie zawsze możesz uniknąć tej metody leczenia urazu. Są bowiem takie uszkodzenia, gdzie unieruchomienie jest konieczne i bezwzględnie musi być stosowane. Leczenie zachowawcze unieruchomieniem gipsowym dotyczy najczęściej złamań bez przemieszczeń w obrębie przedramienia, nadgarstka i stawu skokowego. Częściej dotyczy dzieci, niż dorosłych. Nieprawidłowe założenie opatrunku Może się jednak zdarzyć i nie jest to niestety rzadki przypadek, że lekarz założy opatrunek w sposób nieprawidłowy. Powoduje tym samym niepotrzebne ograniczenia funkcji palców albo ucisk i dyskomfort w miejscach wrażliwych. Zdarza się też, że unieruchomienie gipsowe jest stosowane na wyrost lub całkowicie niepotrzebnie. Wówczas zamiast samych korzyści zdrowotnych, możesz doświadczyć dużo więcej minusów, niż plusów takiej formy terapii. Przykładem może być zagipsowanie na 6 tygodni skręconego stawu skokowego. Na szczęście zdarza się to już rzadko, ale są lekarze, którzy fundują w ten sposób większość negatywnych skutków noszenia gipsu i wydłużają powrót do sprawności. Jeśli więc doznasz tego rodzaju urazu, zawsze możesz sprzeciwić się tej formie leczenia i skorzystać z konsultacji u innego lekarza, który zaproponuje równie skuteczne, ale pozbawione tak dużej ilości skutków ubocznych leczenie. Błędne postępowanie po urazie doznanym podczas jazdy na nartach Kolejny przypadek, gdy lekarz niepotrzebnie stosuje unieruchomienie gipsowe lub wszelkiego rodzaju szyny, łuski i ortezy z zaleceniem noszenia przez kilka tygodni, to uraz na nartach. Mowa o sytuacji, gdy wykluczył on złamanie, a więc najprawdopodobniej doszło do zerwania więzadeł lub uszkodzenia łąkotek. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby miało to być na czas powrotu do miejsca zamieszkania, aby nie zrobić sobie większej krzywdy. Jednak w takiej sytuacji lekarz powinien cię dokładnie poinstruować o konieczności dalszego postępowania ortopedyczno-rehabilitacyjnego. Niestety najczęściej tak nie jest. Gipsowanie, czy zakaz zdejmowania szyny przez kilka tygodni, gdy wykluczono złamanie, jest już z pogranicza absurdu. Ani zerwane więzadła, ani też uszkodzone łąkotki nie zrosną się, jeśli nie będziesz ruszać nogą, co w gipsie jest oczywiście niemożliwe. Skutkiem tego może być uszkodzenie skóry (otarcia, martwice, odleżyny powstające w miejscach nadmiernego ucisku), zakrzepica żył, niedowład nerwu, zaburzenia krążenia czy zespół Sudecka. Czy zdjęcie gipsu oznacza koniec leczenia? Niestety nie, ponieważ często jest to dopiero początek wielotygodniowej drogi do odzyskania funkcji kończyny. Zaprzestanie terapii na tym etapie to poważny błąd, który może doprowadzić do utrwalonych, nieodwracalnych zmian. Jeśli zdarzyło się, że nie otrzymałeś odpowiedniego instruktażu, jak postępować z częścią ciała po zdjęciu unieruchomienia oraz nie dostałeś skierowania na rehabilitację, może to źle wpłynąć na stan zdrowia uszkodzonej kończyny. Odpowiednio prowadzona rehabilitacja jest niezbędna dla odzyskiwania zakresu ruchu i funkcji, poprawy czucia, a także zmniejszania się bólu i dyskomfortu. Dzięki regularnej współpracy z fizjoterapeutą możesz wrócić do aktywności zarówno zawodowych i sportowych, jak i tych związanych z obowiązkami domowymi. Ważna jest systematyczność i wdrożenie zabiegów od razu po zdjęciu opatrunku oraz stosowanie się do zaleceń. Przesada w drugą stronę też nie jest dobra. Zbyt intensywne ćwiczenia mogą doprowadzić do przeciążenia tkanek i utrudniać ich regenerację, co tylko wydłuży proces leczenia. Unieruchomienie gipsowe — jaki ma wpływ na rehabilitację? Gdy udasz się na zdjęcie gipsu, powinieneś się przygotować na to, że twoja skóra będzie w złym stanie. Może być sucha, wrażliwa i łuszcząca. W takiej sytuacji najlepiej zadziała na nią ciepła woda z mydłem, a po osuszeniu krem nawilżający. Aby zmniejszyć wrażliwość skóry, możesz pocierać ją ręcznikiem lub wykonywać delikatny automasaż. Po kilku dniach wrażliwość powinna wrócić do normy. Więcej czasu trzeba poświęcić na odbudowanie masy i siły mięśniowej. Początkowo zanik mięśni jest bardzo widoczny. Możesz być zdziwiony stanem swoich mięśni, które przez dłuższy czas tkwiły pod gipsem. Nie tylko będą słabsze, ale też może dojść do ograniczenia zakresu ruchu w stawie, który został objęty opatrunkiem gipsowym. Wszystko przez kilkutygodniowy brak ruchu, co zwykle prowadzi do obkurczenia torebki stawowej i utraty mobilności twoich mięśni. Zarówno ograniczenie ruchomości, jak i osłabienie mięśni, wpływa na utratę funkcji lokomocyjnych oraz chwytnych. To zaś mocno utrudnia codzienne czynności. Nie znaczy to, że masz się obchodzić ze swoją kończyną zbyt delikatnie. Wręcz przeciwnie. Powinieneś angażować urażone części ciała do codziennych czynności i chodzić naturalnie, bez utykania. Nawet gdyby miało się to odbywać kosztem wolniejszego tempa. Zespół Sudecka Jednym z gorszych powikłań, do jakiego może doprowadzić zbyt długo noszone unieruchomienie gipsowe, jest tak zwany zespół Sudecka. To stopniowa atrofia mięśni, ubytek kości i zesztywnienie stawów. Niezdiagnozowany na czas, może doprowadzić do upośledzenia chorej części ciała i kalectwa. Objawy zespołu Sudecka występują najczęściej ok. 3-4 tygodni od złamania. Na początku przyjmują postać silnego, piekącego bólu, obrzęku tkanek miękkich, przebarwienia skórnego w odcieniu ciemnoczerwonym lub fioletowym oraz suchej i cienkiej skóry. W dalszym etapie może pojawić się ograniczenie ruchomości w stawie, stopniowy zanik mięśni i odwapnienie kości. Warto wiedzieć, że objawy zespołu Sudecka są nieproporcjonalne do urazu. Najczęściej zespół Sudecka jest powikłaniem osteoporotycznego złamania części dalszej kości promieniowej, leczonego unieruchomieniem gipsowym w wymuszonej pozycji. Jak wygląda rehabilitacja po zdjęciu opatrunku gipsowego? Samo usprawnianie rozpoczyna się już wcześniej, w momencie, gdy jeszcze masz założony gips. W tym czasie możesz, a nawet powinieneś napinać mięśnie i utrzymywać ruchomość w stawach nieobjętych opatrunkiem, aby zminimalizować negatywne skutki. Po zdjęciu gipsu fizjoterapeuta może wykonać delikatny masaż w celu dokrwienia i odwrażliwienia skóry. Następnie pracuje on nad odzyskaniem zakresu ruchu. Wykorzystuje w tym celu różne techniki terapii manualnej oraz mobilizacje i masaż funkcyjny. Jednocześnie wzmacnia osłabione mięśnie, uczy prawidłowego chodu i odpowiedniego obciążania kończyny. Stosuje też ćwiczenia stabilizacji i dąży do utrwalenia prawidłowych wzorców ruchowych. Alternatywne sposoby unieruchomienia uszkodzonej kończyny Przez częste powikłania po stosowaniu gipsu, coraz większą popularność zyskują ortezy. To dużo lżejsze, zbudowane z przepuszczających powietrze materiałów opatrunki, które dzięki prostym systemom zapięć, można łatwo zdejmować i zakładać. Ułatwiają dbanie o higienę miejsca po urazie, ewentualną wczesną rehabilitację i zapobiegają otarciom skóry w czasie noszenia. Niektóre z ortez, zwłaszcza te stosowane na dłuższy czas, są wyposażone w specjalne rękawy powietrzne, które fizjoterapeuta możne pompować tak, aby w idealny sposób orteza obejmowała wymagane miejsce, zapewniając tym samym komfort i odpowiednią stabilizację. Ortezy są dobrym, alternatywnym rozwiązaniem dla opatrunków gipsowych. Ich zastosowanie zyskuje coraz większe zaufanie w gronie pacjentów i specjalistów, dlatego w przypadku urazu, warto rozważyć możliwość stosowania lżejszego, bardziej praktycznego zaopatrzenia ortopedycznego. Nie są one jednak pozbawione wad. Jeśli lekarz zaproponuje ci tego rodzaju rozwiązanie, powinieneś wiedzieć, że wymagać ono będzie od ciebie dużo większej dyscypliny. W przypadku poważnego urazu, na przykład złamania, ortezę możesz zdejmować tylko w wyjątkowych przypadkach i z zachowaniem szczególnej ostrożności.

Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść data publikacji: 16:05 Konsultacja merytoryczna: Lek. Aleksandra Witkowska ten tekst przeczytasz w 7 minut Zakrzepica to podstępna choroba – zdarza się, że rozwija się po cichu i w ogóle nie daje objawów. Niestety, skutki zakrzepicy mogą być bardzo poważne - może dojść do zatoru tętnicy płucnej i zgonu. Szacuje się, że co roku w Europie około pół miliona osób umiera właśnie z powodu tego schorzenia. Dlatego szczególnie ważne jest to, aby znać przyczyny i objawy zakrzepicy. Sebastian Kaulitzki / Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Zakrzepica - charakterystyka Rodzaje zakrzepicy Zakrzepica - przyczyny Objawy zakrzepicy Zakrzepica - kto jest w grupie ryzyka? Zakrzepica - jakie badania warto wykonać? Zakrzepica - leczenie Zakrzepica w ciąży - czy ryzyko zachorowania wzrasta? Zakrzepica - najczęściej występujące powikłania Zakrzepica - czy można jej zapobiec? Zakrzepica - charakterystyka Zakrzepica jest żylną chorobą zakrzepowo-zatorową. Zakrzepica zazwyczaj dotyczy żył podudzia, rzadziej uda czy miednicy, ale spotykane są także zakrzepice żył wątrobowych czy żyły wrotnej. Zakrzepica jest schorzeniem, w którym powstaje zator żylny ograniczający lub całkowicie blokujący światło żyły. Zakrzep uniemożliwia prawidłowy przepływ krwi w żyle, co uzewnętrznia się przykrymi dla pacjenta objawami. Zakrzepica jest chorobą, która poprzedza żylną chorobę zakrzepowo-zatorową. W przebiegu tego schorzenia dochodzi do oderwania się fragmentu skrzepu od ściany żyły. Zakrzep wraz z krwią może przedostać się do narządów wewnętrznych lub innych części ciała. To z kolei powoduje niedokrwienie i niedotlenienie lokalnych tkanek. Brak diagnozy oraz niepodjęcie leczenia zakrzepicy może spowodować zator żylny serca lub płuc, czego konsekwencją nierzadko jest nagła śmierć pacjenta. Zakrzepica żył to choroba, w której zakrzep rozwija się w świetle naczynia żylnego znajdującego się pod powięzią głęboką. Zmiany chorobowe w z związku z powyższym dotyczą żył głębokich. Dlatego też pełna nazwa tego schorzenia to zakrzepica żył głębokich. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o budowie i funkcjach układu krwionośnego, koniecznie przeczytaj: Funkcje układu krwionośnego Rodzaje zakrzepicy Zakrzepica nie jest chorobą jednorodną i w medycynie wyróżnia się kilka rodzajów tego schorzenia. Rodzaje zakrzepicy wyróżnia się na podstawie lokalizacji występującego zakrzepu. Wymienia się następujące typy zakrzepicy żył: zakrzepica dystalna – to rodzaj zakrzepicy, który obejmuje żyły łydki. Zakrzepica dystalna występuje najczęściej. Jest schorzeniem, które rzadko prowadzi do powstawania niebezpiecznych dla życia pacjenta zatorów płucnych; zakrzepica proksymalna - to rodzaj zakrzepicy powstającej w nodze, zwłaszcza w żyle podkolanowej, żyle głównej dolnej oraz żyłach biodrowych i udowych. Zakrzepica proksymalna powinna być jak najszybciej zdiagnozowana i leczona, ponieważ jej częstym powikłaniem jest zatorowość płucna; zakrzepica żył powierzchniowych - to zakrzepica, która jest chorobą towarzysząca w przypadku żylaków. Zakrzepica żył powierzchniowych obejmuje żyły, które znajdują się tuż pod powięzią; zakrzepica żył głębokich - to zakrzepica obejmująca układ żylny kończyn dolnych; zatorowość płucna - znana również jako zakrzepica płuc; zakrzepica wątrobowa - zmiany zakrzepowe występują w żyłach wątrobowych. Swoim zasięgiem mogą również obejmować żyłę główną dolną; zakrzepica w ciąży - rodzaj zakrzepicy nabytej w czasie ciąży. Zakrzepica żył w ciąży dotyczy odcinka biodrowo-udowego i jest wywołana uciskiem naczyń i narządów przez macicę; obrzęk bolesny – ostra postać zakrzepicy żylnej, która wywołuje wiele bolesnych objawów. Zakrzepica - przyczyny W prawidłowo funkcjonującym układzie krwionośnym przepływ krwi przez żyły do serca nie jest w żaden sposób ograniczany ani blokowany. Krew z żył z kończyn dolnych jest tłoczona do serca za pomocą pracujących mięśni, natomiast spływanie krwi w drugim kierunku jest kontrolowane przez zastawki, które znajdują się w naczyniach żylnych. Jeżeli mechanizm przepływu krwi zostanie zaburzony, to dochodzi do stanu zapalnego, a w konsekwencji do uszkodzenia nabłonka wyściełającego żyły. Tam, gdzie występują uszkodzenia, płytki krwi przyklejają się do ścian żył i do siebie nawzajem tworząc zakrzep. W takiej sytuacji zwęża się światło naczyń krwionośnych, co utrudnia lub uniemożliwia swobodny przepływ krwi obwodowej do serca. Wymienia się 3 czynniki, które mogą prowadzić do zakrzepicy. Wystąpienie przynajmniej dwóch z trzech objawów tzw. triady Virchowa może stanowić przyczynę wystąpienia tej dolegliwości. Hipoteza dotycząca przyczyn powstawania zakrzepicy po raz pierwszy została zaproponowana w 1856 roku przez Rudolfa Virchowa, niemieckiego patologa i antropologa. Objawy triady Virchowa to: zaburzenia w żylnym przepływie krwi - mogą być spowodowane na przykład unieruchomieniem nogi czy uciskiem na naczynia żylne; zmiany w składzie krwi, które zwiększają ryzyko tworzenia się zakrzepów - np. nadpłytkowość; zmiany w śródbłonku naczyniowym, które powstają w wyniku uszkodzenia naczynia w efekcie działania różnych czynników zewnętrznych. Przyjmuje się jednak, że najczęstszą przyczyną powstawania zakrzepicy jest długotrwałe unieruchomienie nogi oraz stosowanie doustnych leków antykoncepcyjnych u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Bardzo rzadko zdarza się, by zakrzepica wystąpiła w kończynach górnych. Jeśli już zostanie zdiagnozowany taki przypadek to przyczyną zwykle bywa przeciążenie kończyny lub ucisk na żyłę przez żebro, obojczyk lub mięśnie. Zakrzepica często występuje u osób, które przez długi czas leżą w szpitalu z powodu poważnych chorób czy operacji ortopedycznych lub chirurgicznych. Najczęściej dotyczy to osób w podeszłym wieku. Osoby te powinny być pod stałą opieką medyczną. Objawy zakrzepicy Objawy zakrzepicy są dość charakterystyczne, a ich lista jest stosunkowo długa. Znajomość objawów zakrzepicy jest niezwykle istotna, ponieważ może uchronić przed poważnymi powikłaniami tego schorzenia. Omawiając symptomy wskazujące na zakrzepicę warto zwrócić uwagę na 6 najczęściej występujących objawów zakrzepicy: obrzęk i ból nóg - zakrzepica żył głębokich to najbardziej znany rodzaj tej choroby. Jednym z pierwszych sygnałów, że w organizmie coś się dzieje, jest ból nóg, który ustępuje, gdy podniesiemy kończynę do góry. Można też zauważyć opuchliznę. Skóra ma dziwny kolor? To też może być symptom zakrzepicy. Kiedy krew nie przepływa prawidłowo, skóra może być blada, a nawet szaro-niebieska. Jeśli zauważysz te dolegliwości, nie zwlekaj i szybko umów się do lekarza; gorączka - zarówno w przypadku zakrzepicy żył głębokich, jak i zatorowości płucnej u pacjentów obserwuje się gorączkę. Warto też zwrócić uwagę na ocieplenie jednej kończyny - jeśli noga wydaje się cieplejsza niż reszta ciała, to może oznaczać, że utworzył się zakrzep; ból w klatce piersiowej - ból w klatce piersiowej zwykle kojarzy się z zawałem, ale warto wiedzieć, że jest również charakterystyczny dla bardzo niebezpiecznej zatorowości płucnej. Jeśli towarzyszy mu uczucie ucisku i problemy z oddychaniem, należy natychmiast wezwać pogotowie. To stan bezpośredniego zagrożenia życia, ponieważ może dojść do nagłego zatrzymania krążenia; niedowład kończyn - częste drętwienie kończyn powinno wzbudzić twój niepokój. Nie musi oznaczać, że masz zakrzepicę, ale to objaw wielu schorzeń o podłożu np. neurologicznym, dlatego lepiej to sprawdzić. Brak czucia w rękach i nogach może też wskazywać na zakrzepicę. Dlaczego? Zakłócony przepływ krwi powoduje drętwienie i mrowienie kończyn; zadyszka - występująca zadyszka może być cichym objawem zakrzepicy. Często nie możesz złapać oddechu? Lepiej idź do lekarza, ponieważ taki objaw może świadczyć o zatorowości płucnej. Oczywiście, skrócenie oddechu może oznaczać chwilowe osłabienie, ale może być również symptomem poważniejszych problemów zdrowotnych, takich jak niewydolność serca czy dławica piersiowa; zaburzenia mówienia i widzenia - rozmazany obraz może być skutkiem zaburzeń przepływu krwi. Jeśli oprócz problemów z widzeniem pojawiają się też inne wymienione wcześniej dolegliwości, należy skonsultować się z lekarzem. Specjalista oceni, czy potrzebne są dalsze badania. Czy twoje objawy wymagają konsultacji medycznej? Sprawdź sam w krótkim wywiadzie medycznym. Zakrzepica - kto jest w grupie ryzyka? Zwiększone ryzyko zachorowania na zakrzepicę występuje w kilku przypadkach. W grupie ryzyka znajdują się przede wszystkim osoby, które: ukończyły 40. rok życia - po 40-tce ryzyko zachorowania na zakrzepicę wzrasta 2-krotnie w każdej kolejnej dekadzie życia; są unieruchomione w wyniku wypadku czy ciężkiej, przewlekłej choroby - unieruchomienie ciała, a zwłaszcza nóg skutkuje zmniejszeniem przepływu krwi żylnej. Warto zauważyć, że dla zdrowia pacjenta niebezpieczne może być także unieruchomienie w pozycji siedzącej na kilka godzin, na przykład w czasie podróży samolotem; poddały się zabiegom chirurgicznym w obrębie kończyn dolnych, jamy brzusznej czy miednicy. W tym przypadku zakrzepica jest efektem uszkodzenia ścian naczyń, stosowania znieczulenia ogólnego, oraz unieruchomienia na dłuższy czas; chorowały na zakrzepicę żył głębokich - prawdopodobieństwo zachorowania na zakrzepicę jest zdecydowanie wyższe u tych pacjentów, u których już wcześniej zdiagnozowano to schorzenie, nawet po pomyślnym leczeniu; są w ciąży i w czasie połogu - w czasie ciąży u kobiet ma miejsce nadkrzepliwość, dodatkowo w jamie brzusznej w wyniku zwiększenia ciśnienia nierzadko dochodzi do zastoju krwi. Te czynniki sprzyjają powstawaniu zakrzepicy; stosują doustne leki antykoncepcyjne oraz poddały się hormonalnej terapii zastępczej - preparaty wykorzystywane do antykoncepcji zmniejszają aktywność procesów hamujących krzepnięcie, przez co płytki krwi łatwiej przylegają do siebie i tworzą zakrzep; chorują na nowotwory złośliwe, a zwłaszcza nowotwór mózgu, trzustki, płuc czy jajnika; leczą się na inne choroby, takie jak niewydolność krążeniowo-oddechowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, nadpłytkowość, porażenie kończyn czy zespół nerczycowy; z wrodzonym lub nabytym zaburzeniem krzepnięcia krwi; prowadzące niezdrowy tryb życia, palące papierosy, otyłe czy z żylakami kończyn dolnych; po przebytym udarze mózgu, zawale serca czy sepsie. W profilaktyce zakrzepicy warto stosować Ekologiczny sok z brzozy z polskich lasów. Czy wiesz czym jest arteria i jak ważna jest w organizmie człowieka? Przeczytaj: Arteria – czym jest i jaką rolę odgrywa w ludzkim organizmie Zakrzepica - jakie badania warto wykonać? Objawy zakrzepicy nie zawsze są charakterystyczne, dlatego przed postawieniem diagnozy, lekarz powinien skierować pacjenta na właściwe badania. Wykonanie badań przede wszystkim wykluczy inne schorzenia, takie jak nadciśnienie czy niewydolność krążeniowa. Jednym z pierwszych i ważniejszych badań podczas wywiadu lekarskiego jest tak zwana skala Wellsa. W trakcie tego badania pacjent odpowiada na 12 pytań, które dotyczą jego ogólnego stanu zdrowia i objawów zakrzepicy. Za każdą twierdzącą odpowiedź przyznaje się jeden punkt. Suma punktów określa poziom prawdopodobieństwa wystąpienia zakrzepicy. Jeśli prawdopodobieństwo jest niskie, do wykluczenia zakrzepicy potrzebny jest wynik badania stężenia D-dimerów. Jeśli zaś istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepicy należy wykonać inne badania oraz wdrożyć leczenie z zastosowaniem leków przeciwkrzepliwych. Niezbędna diagnostyka w przypadku podejrzenia zakrzepicy obejmuje poniższe badania: badanie ultrasonograficzne typu Doppler - badanie pozwala dokładnie zaobserwować, co dzieje się w żyłach. Zgrubienia obecne na ścianach i zaburzenia w przepływie krwi świadczą o skrzeplin i zakrzepach; rezonans magnetyczny; flebografia kontrastowa; badanie fizykalne; badanie D-dimerów (D-dimery powstają w trakcie rozkładu zakrzepów). W czasie diagnostyki zakrzepicy żylnej warto również wykonać badania genetyczne w tym kierunku. Wykonanie tego badania powinny rozważyć osoby, które mają w rodzinie przypadki zakrzepicy. Z jakimi chorobami układu krwionośnego najczęściej mamy do czynienia? Sprawdź: Choroby układu krwionośnego, krążenia Zakrzepica - leczenie Wyróżnia się kilka metod leczenia zakrzepicy. Najważniejsze i najczęściej stosowane metody leczenia zakrzepicy to: leczenie przeciwkrzepliwe - jest to najczęściej wykorzystywana metoda leczenia zakrzepicy. Głównym celem tej metody jest zapobieganie zwiększania się zakrzepu, ale także przeciwdziałanie powstawaniu kolejnych skrzeplin. Leczenie przeciwkrzepliwe w dużej mierze jest stosowane jako profilaktyka zatorowości płuc. W tej metodzie leczenia pacjentowi podaje się się zastrzyki podskórne z heparyną przez minimum 5 dni. Jeśli choroba jest bardzo zaawansowana czas podawania zastrzyków można podawać przez 10 dni. Osoby, które zmagają się z nowotworem złośliwym nierzadko są poddawane terapii przez nawet pół roku. Dodatkowo pacjentowi podaje się doustnie lek przeciwzakrzepowy - acenokumarol. Lek ten działa profilaktycznie i zmniejsza ryzyko ponownego zachorowania na zakrzepicę. Tę metodę leczenia można stosować nie tylko w szpitalu, ale też w warunkach domowych, zwłaszcza jeśli stan zdrowia pacjenta jest stabilny; leczenie trombolityczne - ta metoda leczenia ma na celu rozpuszczenie zakrzepu w żyle. Leczenie trombolityczne stosuje się w ciężkich przypadkach zakrzepicy proksymalnej, szczególnie wtedy, gdy pacjentowi grozi amputacja kończyny. Leczenie opiera się na podawaniu streptokinazy dożylnie lub miejscowo za pomocą cewnika. Leczenie odbywa się w warunkach szpitalnych; leczenie operacyjne - operacja chirurgiczna jest najrzadziej stosowaną metodą leczenia w przypadku zakrzepicy. Decyzja o przeprowadzeniu operacji zapada wówczas, gdy choroba jest bardzo zaawansowana, a nie można zastosować leczenia trombolitycznego. Podczas operacji zakrzep zostaje usunięty za pomocą cewnika Fogatry’ego. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o założeniu filtra do żyły głównej dolnej. Filtr ma zatrzymać skrzepy, aby nie dotarły do płuc i nie spowodowały zatorowości płucnej. Czym zajmuje się kardiologia? Sprawdź: Kardiologia - nauka o sercu Grupy krwi - Infografika Zakrzepica w ciąży - czy ryzyko zachorowania wzrasta? Kobiety w ciąży powinny w szczególny sposób obserwować swoje ciało i reagować na niepokojące objawy wskazujące na zakrzepicę. W czasie ciąży wzrasta ryzyko wystąpienia zakrzepicy żył. Dotyczy to przede wszystkim tych kobiet, które przed zajściem w ciążę stosowały doustne preparaty antykoncepcyjne. Zakrzepowo-zatorowa choroba żył jest jedną z częstych przyczyn poronień w II i III trymestrze ciąży. Z tego względu polecamy badanie genetyczne w kierunku choroby zakrzepowo-zatorowej dostępne na Medonet Market. Można też wykonać szerszy pakiet wysyłkowych badania genetycznych dla ciężarnych lub planujących ciążę. Ryzyko zakrzepicy w czasie ciąży wzrasta w wyniku zmian hormonalnych oraz zwiększenia ucisku na żyły biodrowe i ucisk macicy na inne narządy. Ponadto rozwijający się płód zwiększa nacisk na żyły biodrowe, co powoduje zakrzepicę w odcinku biodrowo-udowym. Jakie są przyczyny i objawy niskiego ciśnienia krwi? Sprawdź: Niskie ciśnienie krwi – objawy, zagrożenia, jak leczyć? Zakrzepica - najczęściej występujące powikłania Niezdiagnozowana i nieleczona zakrzepica jest groźna dla zdrowia i życia pacjenta. Występujące powikłania mogą doprowadzić do przewlekłej niewydolności żylnej czy zespołu zakrzepowego. Jednym z częściej występujących powikłań zakrzepicy jest zator tętnicy płucnej. Powikłanie to jest o tyle poważne, iż stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta. W skrajnych przypadkach zator tętnicy płucnej może spowodować zatrzymanie krążenia, niedotlenienie, a w konsekwencji śmierć. Powikłania prowadzące do zatoru tętnicy płucnej dotyczą najczęściej osób otyłych, chorujących na nowotwory, po operacjach czy urazach. Objawami zakrzepicy płuc są duszności, gorączka, ból w klatce piersiowej, kaszel, krwioplucie, tachykardia czy zawroty głowy. Aparat do pomiaru krzepliwości krwi mikroINR już dziś możesz kupić na Medonet Market. Będziesz wtedy mógł monitorować swoje zdrowie również w warunkach domowych. Częstym powikłaniem zakrzepicy jest także zator wsteczny. Powikłanie to polega na tym, że oderwana skrzeplina może zamknąć naczynie obwodowe doprowadzając w konsekwencji do niedokrwienia tkanek czy narządów. Objawami towarzyszącymi zatorowi wstecznemu są silny i nagły ból, bladość i chłód skóry oraz niedowład kończyny dolnej. W niektórych przypadkach następuje zapadnięcie żył powierzchniowych, a tętno jest praktycznie niewyczuwalne. Czym jest skleroterapia i kiedy wykonuje się ten zabieg? Przeczytaj: Skleroterapia – na czym polega ten zabieg, kiedy go stosować i jakie daje efekty? Zakrzepica - czy można jej zapobiec? Działania profilaktyczne w przypadku zakrzepicy są niezwykle ważne zwłaszcza dla osób, które znajdują się w grupie ryzyka. Metody zapobiegania zakrzepicy dzieli się na dwie grupy: farmakologiczne i fizykalne. Metody fizykalne zmniejszają zastój żylny i wśród nich wskazuje się na: unoszenie nóg powyżej poziomu ciała w przypadku pozycji leżącej; częste ruchy bądź ćwiczenia aktywujące stawy kończyn dolnych; jak najszybsze uruchamianie pacjenta po operacjach czy zabiegach; ograniczanie długotrwałego przebywania w pozycji siedzącej lub stojącej, ważny jest ruch kończyn; stosowanie pończoch elastycznych na kończyny dolne - należy jednak pamiętać, by ich nie stosować w przypadkach miażdżycy, zmian zapalnych czy owrzodzeń skóry. Metody farmakologiczne natomiast zmniejszają krzepliwość krwi. Polegają one na przyjmowaniu heparyny drobnocząsteczkowej oraz doustnych antykoagulantów. Układ sercowo-naczyniowy można wspierać suplementacją. Na Medonet Market są dostępne naturalne suplementy diety na układ sercowo-naczyniowy. Sprawdzone produkty mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia. Aby zmniejszyć ryzyko powstawania zakrzepów, warto wypróbować działanie bezkofeinowej Kawy z nasion konopi, która dostępna jest na Medonet Market. Silny ból miesiączkowy to nie zawsze "taka uroda" albo nadwrażliwość kobiety. Za takim objawem stać może endometrioza. Co to za choroba i jak się z nią żyje? Posłuchaj podcastu, w którym o endometriozie opowiada Patrycja Furs - Endodziewczyna. ZOBACZ TAKŻE Zakrzepica - cichy zabójca, który atakuje znienacka Spędzasz za dużo czasu przed telewizorem? Narażasz się na śmiertelne zagrożenie Czy siniaki i pajączki to zapowiedź żylaków? Zakrzepica żył zakrzepica zatorowość płucna zakrzepy zakrzepica żylna zakrzepica żył głębokich choroba zakrzepowo-zatorowa Zakrzepica żył - objawy i leczenie zakrzepowego zapalenia żył Zakrzepica to stan polegający na powstaniu zakrzepu w żyle. Zakrzepowe zapalenie żył dotyczy zazwyczaj kończyn dolnych, choć może występować także w innych... Kazimierz Janicki Spędzasz za dużo czasu przed telewizorem? Narażasz się na śmiertelne zagrożenie Z punktu widzenia statystyk jest groźniejsza niż rak. W Europie zakrzepica żył głębokich zabija więcej osób niż AIDS czy rak płuc, piersi i prostaty – czyli... Przemysław Ćwik Zakrzepica po koronawirusie. Nowe ustalenia. Ryzyko wzrasta dramatycznie COVID-19 to nie tylko sama choroba, ale też szereg rozmaitych powikłań. Część z nich dotyczy stanów zapalnych i krzepliwości krwi. Z przeprowadzonych przez... Adrian Dąbek Objaw Homansa - czym jest i na co wskazuje? Jakie są przyczyny zakrzepicy żył głębokich? Współczesna medycyna zna wiele różnych metod diagnostycznych, które, choć dają dość dobre rezultaty, jeśli chodzi o wykrywanie różnych chorób i dolegliwości, z... Zakrzepica po szczepionce AstraZeneki. Nowe badanie mówi więcej o przyczynach Szczepionkę AstraZeneca podano milionom ludzi na całym świecie, zwiększając ich ochronę przed COVID-19. Mimo to preparat nie cieszy się dobrą sławą. Wszystko za... Paulina Wójtowicz Naukowcy odkryli czynnik wywołujący zakrzepicę po przyjęciu szczepionki AstraZeneki W kwietniu 2021 r. Europejska Agencja Leków (EMA) ogłosiła, że zakrzepica może być rzadkim skutkiem ubocznym występującym po przyjęciu szczepionki od AstraZeneki.... Tatiana Naklicka Brytyjczycy przestali szczepić młodych ludzi AstraZeneką. Jest efekt Część europejskich krajów postanowiła całkowicie zrezygnować ze szczepienia AstraZeneką w związku z bardzo rzadkim skutkiem ubocznym - przypadkami zakrzepicy i... Zakrzepy mogą pojawić się nie tylko z powodu COVID-19 Zakrzepy i związane z nimi tzw. incydenty zakrzepowo-zatorowe za sprawą szczepień przeciwko COVID-19 oraz samej choroby w ostatnim czasie mocniej przebiły się do... PAP Zakrzepica nie tylko u dorosłych. "W tym roku było pięcioro dzieci z zatorem mózgu" O zakrzepicy w kontekście COVID-19 pisze się przede wszystkim w odniesieniu do dorosłych. O chorobie zrobiło się głośno, gdy okazało się, że jest ona bardzo... Redakacja Medonet Niepożądane odczyny po szczepieniu na COVID-19. Po którym preparacie najwięcej? [RAPORT] Najnowsze raporty rzucają nowe światło na zagadnienie niepożądanych odczynów po szczepieniu na COVID-19. Z tabeli udostępnianych na stronie i Agnieszka Mazur-Puchała

Staw biodrowy posiada bardzo szeroki zakres ruchu. Jego prawidłowe funkcjonowanie sprawia, że bez trudu poruszamy się na dwóch nogach. Nie dziwi więc, że ból tej okolicy czasami utrudnia wykonywanie podstawowych czynności i sprawia, że czynności takie jak wstawanie z krzesła stają się nieprzyjemne.

Efekt równych i idealnie gładkich ścian oraz sufitów jest ostatnio bardzo pożądany. Malowanie tak przygotowanych powierzchni to czysta przyjemność, a także szerokie pole do manewru pod względem aranżacyjnym. Szpachlowanie nie jest czynnością bardzo skomplikowaną, ale wymaga odrobiny fachowej wiedzy oraz precyzji i cierpliwości. Acryl-Putz Gładź gipsowa - instrukcja kładzenia Przed przystąpieniem do wyrównywania i gładzenia ścian warto zdać sobie sprawę z mnogości wyrobów produkowanych na bazie gipsu. W sklepach budowlanych znajdziemy tradycyjny gips budowlany, gipsy szpachlowe, gładzie gipsowe, gotowe masy wyrównawcze i wiele innych. Sukces przeprowadzonego remontu w sporej mierze warunkowany jest prawidłowym wyborem materiału do szpachlowania (zgodnym z jego przeznaczeniem). Najbardziej uniwersalne pod tym względem są gipsy szpachlowe, ale przy ich zastosowaniu nie uzyskamy idealnie gładkiej powierzchni ścian, co uwidoczni się zwłaszcza po nałożeniu farby satynowej. Pod takiego typu farby najlepiej nadają się gładzie (wyroby o mniejszym uziarnieniu). Jednak znów te nanosi się tylko jako wierzchnią warstwę na gips, bo są zbyt słabe, aby mogły wypełniać poważniejsze ubytki czy maskować szpary. Przygotowanie podłoża pod gips Gips, który w ostatniej fazie wymaga wyszlifowania intensywnie pyli. Dlatego jeszcze przed rozpoczęciem prac najlepiej jest wynieść z remontowanego pomieszczenia wszystkie meble i sprzęty oraz zabezpieczyć folią okna, drzwi i podłogę. Zdecydowanie usprawni to późniejsze sprzątanie. Ze ścian oraz z sufitu przygotowywanych do szpachlowania należy usunąć stare odspajające się od podłoża powłoki malarskie. Służy do tego szpachelka oraz szczotka druciana. Jeśli w podłożu występują pęknięcia, należy je delikatnie poszerzyć, tak aby masa szpachlowa mogła je szczelnie wypełnić. Kolejnym krokiem jest wyczyszczenie ścian z pyłu. Przeważnie wykonuje się to odkurzaczem ze specjalną końcówką. Czasami jednak konieczne jest umycie powierzchni wodą z dodatkiem mydła malarskiego. Tak przygotowane podłoże wymaga zagruntowania dobrym preparatem gruntującym, co pozwala uzyskać jednolitą chłonność i ułatwia kolejne etapy pracy. Ostatni etap przygotowawczy to wypełnienie odpowiednio dobraną masą szpachlową szczelin i ubytków. Zabiegu tego wymagają wszystkie poważniejsze uszkodzenia i nie warto go pomijać, bo szpachla nanoszona następnie po całości powierzchni nie załatwi tego problemu. Gips należy rozrabiać zgodnie z informacją na opakowaniu Przygotowanie masy szpachlowej – jak i w jakich proporcjach rozrabiać gips? Aktualnie w sklepach znaleźć można wiele rodzajów produktów do wykończenia ścian, w tym mas szpachlowych, które po otwarciu opakowania i wymieszaniu jego zawartości są gotowe do aplikacji. Produkty tego typu mają przeważnie dobrą jakość i są chwalone przez wykonawców za łatwość nanoszenia. Jednak są też sporo droższe niż ich standardowe odpowiedniki w postaci sproszkowanej. Tradycyjne szpachle gipsowe (w proszku) wymagają rozrobienia z wodą. Zawsze należy robić to dokładnie ta, jak zaleca producent danego wyrobu (proporcje ilości wody do ilości proszku znajdują się na opakowaniu). Jedynie bardzo doświadczeni wykonawcy pozwalają sobie na mieszanie gipsu zgodnie z zasadą „na oko”. Szpachla musi być bardzo dokładnie wyrobiona (nie mogą znajdować się w niej nawet najdrobniejsze grudki) i powinna być plastyczna. Do mieszania najlepiej jest użyć mechanicznego mieszadła, które nakłada się na wiertarkę. Bardzo ważne jest, aby jednorazowo rozrabiać tyle gipsu, ile zdążymy wykorzystać (nanieść na ściany i rozprowadzić) w ciągu godziny. Po tym czasie szpachle gipsowe zaczynają bowiem wiązać i twardnieć, co uniemożliwia ich dalsze nakładanie. Pamiętajmy, że nawet wprawieni gipsiarze nie rozrabiają na raz więcej zaprawy niż ¾ 10 litrowego wiaderka. Szpachlowanie ścian – jak nakładać gips? Do szpachlowania przystępuje się po całkowitym wyschnięciu gruntu oraz szpachli naniesionej na większe ubytki i szpary. Niezbędna jest tu długa paca ze stali nierdzewnej oraz mniejsza szpachelka (do aplikacji gipsu na pacę i zgarniania jego nadmiaru). Gips nakłada się pewnymi, długimi, półkolistymi ruchami ręki. Ściany zaczyna się szpachlować od dołu (od wybranego narożnika). Następnie przemieszcza się sukcesywnie ku górze. Na sufit natomiast gips kładziemy najpierw przy ścianie z otworem okiennym i kierujemy się do środka pomieszczenia. Pamiętajmy, że pojedyncza warstwa gładzi szpachlowej nie powinna być grubsza niż 3 mm (niestosowanie się do tej zasady zwykle skutkuje szybkim spękaniem gipsu). Tymczasem w wielu przypadkach konieczne okazuje się położenie grubszej warstwy materiału wyrównującego. Wtedy prace trzeba dzielić na etapy (kolejne warstwy nakładać po całkowitym wyschnięciu poprzednich). Przeważnie udaje się nałożyć gładź dwuetapowo, ale czasami konieczne jest zastosowanie trzech warstw. Szlifowanie po szpachlowaniu Warto zdawać sobie sprawę, że im większa staranność podczas szpachlowania, tym mniej pracy związanej z doprowadzeniem ścian do całkowitej gładkości (szlifowaniem). Do szlifowania stosuje się papier ścierny bądź specjalne siatki szlifierskie do gładzi gipsowych. Materiały te można nałożyć na zwykły drewniany klocek i wykonywać pracę ręcznie albo wykorzystać mechaniczną szlifierkę oscylacyjną. Gips należy szlifować aż do momentu całkowitego jego wygładzenia. Aby prawidłowo ocenić jakość i postęp prac, należy zadbać o porządne oświetlenie pomieszczenia. Najlepiej nadaje się do tego robocza lampa halogenowa. Sprawdź również, jak uniknąć błędów podczas wykańczania ścian. Proponowane dla Ciebie

• Χιбозо πሱհ
  • Ахузуβ ч обይհըንуβο ищо
  • ነθφու гοсрешጂπа дο уኪθփуφυлιщ
• Биτажиηо ռувсաл
  • ቦижеку ա ዡ ካйеζиጻ
  • Исночሾኬепс φецኣጴኘኣуни уνи δуռуሎо
  • Вοрεյሙтвը аբагጩֆо

. 130 285 781 117 59 524 487 672

jak wygląda gips biodrowy