Witam i z góry przepraszam za zbyt długą lekturę. Jesteśmy małżeństwem od 14 listopada 2008 roku można powiedzieć, że nie było powodów do narzekań. Byłam w nim zawsze zakochana bez pamięci, myślę, że on również mnie to raz mocniej raz słabiej ale czułam się kochana i chyba byliśmy szczęśliwi. Wszystko zaczęło się w grudniu 2008 roku kiedy to poszliśmy na imprezę do mojego brata, który to zaprosił na nią swoją koleżankę z była bardzo atrakcyjna, z olbżymim biustem, którym eksponowała i krótką kiecką. Poczułam się gorzej i mąż odprowadził mnie do domu on sam jednak wrócił na imprezę. Minęły 3 godziny, a on nie wracał dzwoniłam parę razy to mnie końcu gdy zeszłam, bo brat mieszka piętro niżej poszedł za że jestem osobą zazdrosną i nieraz trochę przesadzam, ale w tym wypadku. Przepłakałam całą niedzielę tylko dlatego, że on tańczył tam z nią w najlepsze, a przy mnie z nią nie że to dziecinada, ale dwa tygodnie temu dowiedziałam się od brata, że na tej imprezie jego atrakcyjną koleżankę bolała rwa kulszowa i zrobili losowanie kto ma ją masować. Mąż, aż rwał się do tego losowania i sami w brata sypialni co prawda przy otwartych drzwiach do reszty towarzystwa i mąż twierdzi iż masował ją po pośladku i rwie kulszowej, a brat, że po intymnych wtedy jeszcze tego nie gdy byliśmy na działce mąż koniecznie nalegał aby brat ją również zaprosił, to pokaże mi, ze zależy mu tylko na mnie i aby ona to zauważyła. Specjalnie się nie grudnia 2008 roku przeżywamy trudny kryzys małżeński, wciąż się kłócimy, nie patrząc na dzieci, padają ostr słowa, były próby rozstania. Nie wiedziałam dlaczego tak się zmienił. Powiedział, że jego uczucie osłabło i kocha mnie inaczej po czerwcu tego roku aby ratować nasz związek wyjechałam do niemiec do pracy na 5 przez internet, ale rozmowy były szał wpadłam gdy dowiedziałam się, że w czasie mojej nieobecności były dwie imprezy na których była ta kobieta. Podłamałam się strasznie będąc tak daleko nie mogac nic zrobić, a jeszcze brat pisał mi, że mąż zachowuje się dziwnie. Wróciłam do domu, niby cieszył się moim powrotem, ale mi wciąż coś nie pasowało. Najpierw dowiedziałam się od brata, że mąż na jednej z tych imprez gdy ona zasnęła 20 minut głaskał ją po głowie, wciąż gdzieś wyjeżdżał, zaniedbywał dzieci i dnia zauważyłam, że dzwonił do niej gdyż spisałam jej numer mu telefonem i kartką z numerem w twarz, a on kłamał : a skąd mam znać jej numer?? Wybiegłam z domu wróciłam po godzinie.?Dzwoniłem do niej tylko po to aby spytać o sanatorium dla naszego dziecka ? rzekł. Poprosiłam o biling rozmów mówiąc, że jeżeli będzie na nim wykonanych więcej niż 3 telefony ma się wyprowadzić. Jednak dowiedziałam się w ten sam dzień po wydrukowaniu bilingu z internetu, że było 300 połączeń w ciągu miesiąca. Poszłąm do niego i rzuciłąm mu bilingi pobiegł za mną?przyjaźnimy się?rzekł. Powiedziałam mu, że nie musi się wyprowadzać ale między nami w ten sam dzień przy mnie zadzwonił do niej i powiedział jej?że żona nie życzy sobie tych rozmów więc muszą przerwać kontakty.?ona na to?jeżeli jej przeszkadzają tylko rozmowy?.Zdecydowałam dać mu szansę. Minęło zaledwie 5 dni gdy znalazłam w jego spodniach drugi telefon komórkowy z nowym numerem telefonu..Kiedy wpadłam w złość krzycząc na niego zaczął znów kłamać,że to jego jakiś stary numer, że jej numer wpisany był tam przypadkowo gdy wrócił z pracy powiedziałam,że muszę zastanowić się jaką decyzję podejmę. Powiedział wtedy, że kupił tą kartę tylko po to aby wyjaśnić jedną sprawę z nia a ja bym mu na to nie gdy spytał jaka decyzja zapadła powiedziałam, że chcę rozwodu nie mam zamiaru dłużej żyć w zakłamaniu. W tym samym dniu właśnie dowiedziałam się, ze na tej pierwszej imprezie coś się po niego aby przyjechał coś jeszcze wyjaśnić i powiedziałam? powiedz mi co miało miejsce na pierwszej imprezie z tą kobietą, jeżeli nie powiesz prawdy pakuj walizki i się wyprowadź. Powiedział wtedy, że ją masował po rwie kulszowej ( czyli znów pół prawdy). Tego wieczoru po decyzji jaką podjęłam umówiliśmy się z bratem na imprezę do jak się odwaliłam i chcąc mnie od niej odwieźć wymyślili ze szwagrem grila, że mam też Pojechaliśmy na tą imprezę, która nawet nie doszła do skutku gdyż napadli nas po drodze jakieś zbiry i brata po męża aby po nas przyjechał. Przyjechał z siostrą zabrali nas do domu. Byłam bardzo roztrzęsiona po tym całym zajściu on cały czas był przy mnie próbował się przytulić, miękłam i zmiękłam zupełnie poczułąm się bezpiecznie. Powiedział, że nie zdawał sobie sprawy jak bardzo mnie dnia dzisiejszego uchyla mi nieba, co rano całuje mnie na pożegnanie, tuli i powtarza, że kocha nad ja codziennie dowiaduję się czegoś nowego i cierpię od nowa. Bratu powiedział ponoć w kwietniu, ze mnie nie kocha i wierzy, ze znajdzie kobietę, którą pokocha do końca lipcu to samo powiedział koledze na imprezie gdzie była ta kobieta tyle, że dodał jeszcze, że jest ze mną bo boi się że jak odejdzie to będzie goły. Nie wiem w co wierzyć, co robić, czy to jaki teraz jest dla mnie to nie jest udawane? Nadmieniam, że rozmowy z tą kobietą trwały pół roku. Kocham go nad życie, ale czy wróci zaufanie? Czy będziemy jeszcze ktoś był w podobnej sytuacji bądź jest w stanie poradzić mi co mam zrobić proszę o odpowiedzi.

Więcej wierszy na temat: Życie « poprzedni następny » Dedykuję tą opowieść, przede wszystkim, tej nastolatce, o której jest tutaj mowa! Pamiętaj że wierze w Ciebie! Bogu oczywiście, za Jego mądrość w kierowaniu ludzkim losem i dawaniu szans Opowiem wam teraz pewną historię, z której, tematem nie będę się śpieszył, jednym tylko zaznaczając zdaniem, iż nie zamierzam na formę baczyć w mym psychicznym stanie, z nadzieją, że czytający wybaczy mi to zaniedbanie. Początek tej dość dziwnej opowieści biorąc jako dni temu kilka, publikując mój pierwszy z obecnych wierszy, nie domyślałem się jak po kilku dniach, mnie samego to ucieszy. Jakoś tak poprostu nagle zachciało mi się tworzyć znów, piszac wiersze, nie wiedząc wcale jeszcze że za tym faktem, może stać sam Bóg, tylko czemu? Gdyż ostatnie utwory powstawały mniej więcej 10 lat temu, Nie patrząc na to, dość szybko bo w pół godziny, napisałem te pierwsze, nazwijmy to wypociny. Z racji tego psychiatryka, a więc kondycji umysłowej, to był pierwszy temat jaki chodził mi po głowie, a ja że jestem szczery i krytykę również przyjąć umiem, od razu w pół godziny utwór był już cały, cudnie! Od razu zaczłem szukać portali, gdzie można by się tym komuś pochwalić, w ciagu kilku minut, zlalazłszy ich chyba ze sześć, na każdym z nich opublikowałem treść. Pierwszy dzień był dość nie spokojny, co chwilę przeglądając wszystkie strony, w każdym czasie wolnym, a że mając go dużo w szpitalu psychiatrycznym, byłem bywalcem wręcz notorycznym, wyczekując pierwszych ocen i opinii, raczej krytycznych. Więc spodziewałem się tego złego odbioru, ale pomimo treści utworu, oraz jego otwartości, nie czekając z resztą długo, pozytywne zaskoczenie u mnie gości, oprócz uprzejmych "wytyczek" , co do formy, techniki oraz interpunkcji, gdyż kilka się trafiło, ogólnie było miło. A że mam też niskie wykształcenie i w szkole złe oceny, tym lepsza reakcja, no to co pisali pierwsi czytelnicy. Jako że prawie wszędzie można było wystawić jeden tylko wiersz dziennie, troche zwolniło to mój wielki rozpęd, ale rozumiem o co chodzi, żeby nie spamować, więc przez 24 z pozostałych godzin, miałem obserwować, zarzuciłem manię sprawdzania dosłownie nieustannie, czy ktoś więcej byłby chętny do oceniania, a najlepiej też komentowania! Dzień następny, ekscytacja, w nocy stworzyłem prawie cały drugi utwór i jeśli pamiętam dobrze, dość wczesnie się trafiło, na wierszowej każdej stronie. Znów oczekiwanie, znów ciagłe sprawdzanie, tak minął dzień prawie cały. Aż w końcu jakoś wieczorem napisała jakaś dziewczyna, że zaje.... wiersze! Więc od razu michę cieszę, a że jeszcze tam dodała że chetnie się ze mną zapozna, myślę sobie dobra, niech będzie co mi szkodzi? Może takie znajomości, wniosą coś pozytywnego w psychiczną sytuację, której możnaby dogodzić. Rozmowa się toczyła głównie na temat mego zdrowia, cóż, piszę wszystko tak jak jest, czyli ognia! Na tym etapie jeszcze nie znałem jej wieku, a po pisowni snułem twierdzenie, że pewnie starsze pokolenie. Potem chwila przerwy, kumpel z sali chciał z telefonu skorzystać, ale za 15 minut, już żem go odzyskał. Zapomniałem jeszcze dodać, że napisała druga, tu juz było jasne że kobieta już duzo diojrzalsza, choć jej wieku tu nie wspomnę, więc po powrocie na portale, powiadomiłem obie że jestem już wróciłem na falę, Tej pierwszej napisałem, że skoro ja już tyle naprodukowalem, może teraz kolej na nią. Wtedy się okazało że jest dużo młodsza damą, ma swoje problemy, a że ja mam ich dużo więcej, zrozumiałem o co chodzi, dziewczyna się przyznaje, ma 15 lat ale nie neguję jej cierpienia no i pewnych wad. Wyszło parę niezgodności, co do ludzi, chamstwa większiści i braku uprzejmości. Ona tak jak każdy, na ataki też atakiem, wiec tłumaczyć jej próbuję, że w taki sposób, jeden drugiego kopiuję i taki sam sie staje, więc jaki w tym sens? Jeśli kazdy bedzie zły to swiat szybciej zejdzue na psy. W międzyczasie rozmawiam też z tą starszą bardzo fajną kobietą, która znowu pociesza teraz mnie. Nauczycielka, lecz z zawodu psychologiem, no i oczywiście jest też obyta dobrze z samym Panem Bogiem, więc się robi na prawdę ciekawie, Ja pocieszam i tlumaczę młodszej, i to samo otrzymuję od dojrzałej. Wróćmy teraz znowu do tej nastolatki, która o dziwo mnie słuchała chyba lepiej niż własnej, rodzonej matki, nie w jakimś złym sensie, po prostu taki świat i ten cały głupi system, który nas indoktrynuje od najmłodszych lat, a rodzicom poprzez pracę zabiera cenny czas, który powinni poświęcic dziecku oraz szsrpie im nerwy do tego stopnia, że są często nie świadomi jak bagatelizują problemy swoich pociech, często też niestety wyładowują stres karcąc własne dzieci i już mamy ogólnoświatowy problem kontaktu na płaszczyźnie rodzice - dzieci. Znowu wracam do tej młodej kobietki, by wkrotce wyczerpać temat. A więc trochę przekomarzania, poznałem kilka innych faktów i wtedy zrozumiałem, mówię szczerze doznałem oświecenia i nagle wszystko od poczatku pisania, nabrało wiedziałem w jaki sposób zadziałał Bóg, oraz że dał mi wielkie zadanie. Mianowicie że muszę przekonać młodą dziewczynę do zmiany myślenia, uratował ją od zguby. Bo skoro ja ciągle grzeszę i Boga wciąż zawodzę to mi daje duża szanse zarówno mnie na odkupienie części win, a zarówno tej dziewczynie, której trzeba pomóc żyć! Skora ja możliwe że życie nazwę przegraną, to muszę zrobić wszystko by z nią nie stało się to samo. Więc dostałem rolę nauczyciela, i na swoich błedach zacząłem ją może trochę zbyt mocno z rzeczywistością zderzać, tłumaczyć co powinna robić a tym bardziej czego nie, bo te rzeczy zniszczyły właśnie mnie. Ja nie miałem takiej możliwości, by ktoś dawał mi rady aż tak konkretne, tak jak ja miałem je dać tej jeszcze bardzo młodej kobiecie. Rodziców separacja, zbyt szybkie, psychiczne dorastanie, poprzez papierosy, chlanie, zioło, no i ćpanie. Aż do illuminati i życia ogólnego rozumienia z perspektywy człowieka, który widzi więcej niz przeciętny mieszkaniec planety ziemia. Jak ten co ma natłok myśli, zbyt dużo odbieranych bodźców, kwestie obłudy kościoła, nauki wiary w Boga, wierząc jedynie w samo Pismo Święte, nie sluchać księdza co za kasę większościa mas, okradają wszystkich i początki jak zacząć się modlić. By nie byly to regułki puste, tylko za którymi się kryje szczere uczucie i skrucha, oraz żal za grzechy w spowiedzi przed Bogiem nie czlowiekiem! By zaufala Bogu, oddała mu się w opiekę, sam czesto mnie ratował, pomimo zawodow, i teraz po raz kolejny poprzez me zniszvzone życie mogę przed zgubą uratować drugie. Póki jeszcze ma na to dużo czasu, by stopniowo po trochu, uczyć się coraz więcej, Boga oraz inteligencję traktować jako swój miecz i swoją tarczę. Teraz wszystko było jasne na sto procent, jak od pierwszego wiersza miało dojść do jej uratowania, przez co i ja część grzechów swych odkupić moglem dzięki Bogu i pomocy bliźniemu. Nie mogłem pozwolić by kiedyś była tu gdzie teraz jestem ja, bo może być za późno by coś więcej z siebie dać i skąd jest już bardzo blisko do samego dna! A tymbardziej nie chcę by w przyszłosci została narkomanką, lub prostytutką !!!! Mam nadzieję że jej się to wszystko uda osiągnąć co mi obiecala sie starać z caĺych sił! I może nie tylko Ona skorzysta na tych cudach. Wy też pamiętajcie, uczcie dzieci na swoich błedach i nie karćcie za ich niezrozumienia. A także tą historię by zobaczyć w jaki sposób Bóg do nas przemawia, jak nami kieruje, by nam lub innym wskazać drogę! Bo to co tu opisałem to Jego zasluga, ja jestem nikim... Pozdrawiam wszystkich którzy dotrwali do końca. Bóg z Wami! Napisany: 2018-02-09 Dodano: 2018-02-09 02:52:26 Ten wiersz przeczytano 685 razy Oddanych głosów: 6 Aby zagłosować zaloguj się w serwisie « poprzedni następny » Dodaj swój wiersz Wiersze znanych Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński Juliusz Słowacki Wisława Szymborska Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński Halina Poświatowska Jan Lechoń Tadeusz Borowski Jan Brzechwa Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer więcej » Autorzy na topie kazap Ola Bella Jagódka anna AMOR1988 marcepani więcej »

miedzy bogiem a niebem co bedzie z nami